Het enige voedsel voor een voetwijf zijn mijn voeten.

Wanneer de dag ten einde loopt, brengt een scherpe klik van Mijn vingers Mijn voetbitch aan de lijn, met de riem in zijn mond, gretig om te gehoorzamen. Hij knielt om Mijn schoenen uit te trekken, en vervolgens begraaft hij zijn gezicht in Mijn doordringende, versleten voeten. De enige reiniging die Mijn zweterige zolen ontvangen, is van zijn tong terwijl hij Mijn hele voet—elke teen—diep in zijn mond neemt, zich verslikkend in de smaak. Ik bedek Mijn voet met speeksel, waardoor ik hem dwing om de mix van zweet en speeksel te proeven. Vandaag is zijn enige voedsel de smaak van Mijn nylon: huid, speeksel en zweet.