Ayak fahişesi için tek yiyecek benim ayaklarım.

Günün sonuna yaklaşırken, parmaklarımın keskin bir tıklaması, köpeğimi dizginler, ağzında tasma, itaat etmeye hevesli. Ayakkabılarımı çıkarmak için diz çöküyor, sonra kokulu, yıpranmış ayaklarıma yüzünü gömüyor. Terli tabanlarımın aldığı tek temizlik, onun diliyle; tüm ayağımı—her parmağımı—ağzına alarak, tadından boğuluyor. Ayağımı tükürükle kaplıyorum, onu ter ve tükürüğün karışımını tatmaya zorlayarak. Bugün, onun tek besini benim çoraplarımın tadı: cilt, tükürük ve ter.