Kölemimin yüzünde oturarak kitabımı okudum.

Sevgililer Günü, sadık kölelerden hediyeler getirir, ama bir hediye eksik—efendisine olan tribütü. Bir geri dönüş, geçen yılki sahneyi ortaya çıkarır: çekici iç çamaşırları giymiş, yatağa yaslanmış, bir kitaba dalmış. Kölesi çikolatalar ve bir bebekle yaklaşır, sevgisi onun sabrını zorlar. Onun altına emredildiğinde, insan mobilyası haline gelir ve o, yüzüne otururken, okurken pozisyon değiştirerek onu boğar, boğuk yalvarışlarını görmezden gelir. Sadece ara sıra gösterilen merhamet ona geçici bir nefes verir.